Kursiyerlerin en sık şikâyeti provada yapabildiğini sahnede yapamamasıdır. Bunun nedeni beceri kaybı değil, koşul farkıdır. Provada kursiyer oturur, tekrar hakkı vardır ve dinleyici yoktur. Sahnede ayaktadır, tek şansı vardır ve izlenmektedir.
Bu üç fark bedende doğrudan karşılık bulur. Ayakta durmak nefes desteğini değiştirir; oturarak çalışılan eser ayakta farklı hissedilir. Tek şans olması dikkati sonuca yöneltir ve akışı bozar. İzlenmek ise kas gerginliğini artırır.
Çözüm, provayı sahne koşullarına yaklaştırmaktır. Son provalar ayakta yapılır, eser baştan sona durmadan söylenir ve mümkünse bir dinleyici bulunur. Tek bir dinleyici bile koşulu belirgin biçimde değiştirir. Bu yaklaşım uygulandığında sahnedeki fark küçülür.
Giysi de bu farkın bir parçasıdır; sahnede giyilecek kıyafet son provada denenir. Beli sıkan ya da omzu kısıtlayan bir giysi nefes desteğini doğrudan değiştirir.
Ayakkabı da denenir; alışılmadık bir taban duruşu değiştirir ve dengeyi kurmak için harcanan çaba nefes desteğinden çalar. Son provada program da sırasıyla yapılır; eserler tek tek iyi çalışılmış olsa bile arka arkaya söylendiğinde ses dayanıklılığı ayrı bir konu hâline gelir. Derslerimizde son provalar, ayakta ve kesintisiz olarak sahne koşullarına yakın yürütülür.