Senkop, vurgunun beklenen yerin dışına kaydırılmasıdır. Popüler müziğin büyük bölümü senkoplu ezgilerden oluşur. Kursiyerler bu ezgileri kulaktan doğru söyleyebilir ama yavaşlatıldığında kaybolur. Bu, ritmin taklitle öğrenildiğini ama yapısının anlaşılmadığını gösterir.
Yapıyı anlamak için ezgi önce sözsüz olarak ritim hâlinde söylenir. Heceler yerine tek bir hece kullanılır ve yalnız ritim çalışılır. Bu sırada ayak ya da el ana vuruşu sürdürür. Senkoplu sesler ana vuruşun dışına düştüğü için bu sürdürme kritiktir.
Ritim doğru oturduğunda söz eklenir. Söz eklenince ritim bozuluyorsa sorun prozodidedir, ritimde değil. Üçüncü aşamada tempo kademeli artırılır. Her kademede beş temiz tekrar aranır.
Ayak vuruşu bu çalışmada bilinçli olarak kullanılır ama sahnede bırakılır. Sahnede süren belirgin bir ayak hareketi hem dikkat çeker hem tempoyu dışarıdan taşımaya alıştırır.
Senkoplu bölümlerde nefes yeri de değişir; beklenen yerde bulunmayan bir vurgu alışılmış nefes planını bozar ve plan bu bölümler için ayrıca yazılır. Senkopun duyulması eşliğe de bağlıdır; ana vuruşu belirgin biçimde taşıyan bir eşlikte senkop net duyulur, zayıf bir zeminde ise gecikme gibi algılanır. Derslerimizde senkoplu ezgiler, önce sözsüz ritim sonra söz eklenerek çalıştırılır.