Süsleme, ana ezginin üzerine eklenen kısa ses hareketleridir. Kursiyerler süslemeyi çoğu zaman beceri göstergesi olarak görür. Bu bakış, gereğinden fazla süslemeye ve dağınık bir icraya yol açar. Süslemenin işlevi süslemek değil, vurgu ve yön üretmektir.
Doğru kullanılan bir süsleme, dinleyicinin dikkatini belirli bir heceye çeker. Yanlış kullanıldığında ise sözü örter ve anlamı zayıflatır. Bu nedenle süsleme kararı metinden çıkarılır. Hangi sözcüğün vurgulanacağı belirlenir ve süsleme oraya yerleştirilir.
Bir cümlede birden fazla süsleme kullanılıyorsa biri baskın seçilir. Eşit ağırlıkta iki süsleme cümlenin yönünü belirsizleştirir. Çalışma yöntemi ekleme değil, çıkarmadır. Kursiyer önce bütün süslemeleri koyar, sonra teker teker çıkarır ve fark duyulmayanları bırakır.
Süslemenin hızı da bir karardır; aynı hareket hızlı yapıldığında parlak, yavaş yapıldığında ağır duyulur. Hız eserin karakterine göre seçilir ve eser boyunca tutarlı tutulur.
Süslemenin ardından gelen ses de düşünülür; hareketin nereye çözüleceği belirlenmeden yapılan bir süsleme havada kalır ve cümleyi belirsiz bırakır. Derslerimizde süsleme, metinden çıkarılan vurgu kararlarına göre ve çıkarma yöntemiyle çalışılır.