Şarkıcılar çoğunlukla ezgiyi takip eder ve alttaki akorlarla ilgilenmez. Oysa akor değişimleri ezginin nasıl duyulacağını doğrudan belirler. Aynı ses, farklı bir akorun üzerinde tümüyle farklı bir renk kazanır. Bu ilişkiyi duyan kursiyer, hangi sesin nerede yerleşeceğini daha iyi hisseder.
Çalışma basit bir ayrımla başlar: akor neşeli mi, hüzünlü mü. Bu ayrım birkaç haftada güvenilir hâle gelir. İkinci aşama akorun kök sesini bulmaktır; kursiyer eşliği dinler ve en alttaki sesi söyler. Üçüncü aşama değişim anını fark etmektir; akor değiştiğinde el kaldırmak yeterlidir.
Bu üç aşama tamamlandığında kursiyer eşliği pasif bir zemin olmaktan çıkarır. Artık akorla birlikte düşünebilir ve doğaçlamada güvenli sesleri seçebilir. Ayrıca uzun tutulan seslerde entonasyon daha kararlı olur. Çünkü ses artık boşlukta değil, bir armonik zemin üzerinde durur.
Dördüncü bir aşama eklenebilir: kursiyer bir bölümde kaç ayrı akor kullanıldığını sayar. Bu sayım şarkının yapısını görünür kılar ve tekrar eden akor döngülerini fark etmeyi sağlar.
Bu beceriyi hızlandıran bir yol da basit bir çalgıyla eşlik denemektir; birkaç akoru kendi eliyle çalan kursiyer o akorları çok daha çabuk tanır. Derslerimizde akor duyma çalışması, karakter ayrımından değişim tespitine doğru ilerler.