Kursiyerler ses alanlarını en pes ve en tiz sesle tanımlar. Bu tanım eksiktir çünkü bir sesi çıkarabilmek onu kullanabilmekle aynı şey değildir. Ses alanı, üretilebilen tüm sesleri kapsar. Rahat bölge ise uzun süre zorlanmadan söylenebilen daha dar bir aralıktır.
Repertuvar seçimi rahat bölgeye göre yapılır, ses alanına göre değil. Bir şarkının uç sesleri alanın içindeyse söylenebilir; ama ağırlığı rahat bölgenin dışındaysa yorucu olur. Bu ayrımı görmek için şarkının hangi bölgede ne kadar zaman geçirdiğine bakılır. Çoğu ses orta bölgedeyse tek bir tiz zirve sorun çıkarmaz.
Tersine, sürekli üst sınırda gezen bir şarkı tek bir tiz ses içermese bile yorar. Bu değerlendirme yazılı yapılır; şarkının ses dağılımı kabaca çıkarılır. Dağılım rahat bölgeye oturmuyorsa önce ton denenir, olmazsa eser ertelenir. Ertelemek başarısızlık değil, planlı bir tercihtir.
Rahat bölge sabit bir aralık değildir; gün içinde ve mevsime göre birkaç ses oynar. Bu nedenle ölçüm tek seferde yapılmaz, birkaç farklı günde tekrarlanır ve ortak kalan aralık esas alınır.
Rahat bölge ölçülürken süre de kaydedilir; bir aralıkta kaç dakika zorlanmadan söylenebildiği, o aralığın sınırlarından daha çok bilgi verir. Derslerimizde repertuvar seçimi, ses alanı değil rahat bölge ölçütüyle yapılır.