Kursiyerlerin büyük bölümü şarkıyı kayıttaki tonda söylemeye çalışır. Oysa o ton, kaydı yapan şarkıcının ses alanına göre seçilmiştir. Her sesin rahat çalıştığı bir bölge vardır ve bu bölge kişiden kişiye değişir. Şarkı bu bölgenin dışına düştüğünde iki sorun aynı anda ortaya çıkar.
Tiz bölümler zorlanır, pes bölümler ise duyulmaz hâle gelir. Sonuç, teknik çabayla örtülmeye çalışılan sürekli bir gerilimdir. Doğru ton, şarkının en tiz ve en pes sesinin kursiyerin rahat alanına oturduğu tondur. Bu iki uç belirlenir ve şarkı bir bütün olarak yukarı ya da aşağı kaydırılır.
Kaydırma yarım ses adımlarla denenir; bazen tek bir yarım ses her şeyi değiştirir. Seçim yapılırken en tiz sesin rahat çıkması yeterli değildir. O ses cümlenin ortasında, nefes bittiğinde de rahat çıkabilmelidir. Bu nedenle deneme tek ses üzerinde değil, tam cümleyle yapılır.
Ton kararı yalnız rahatlıkla ilgili değildir; sözün rengi de tonla birlikte değişir. Aynı eser bir ses aşağıda daha koyu, bir ses yukarıda daha ısrarlı duyulur ve bu fark bilinçli bir yorum tercihine dönüştürülebilir.
Ton kararı bir kez verilip bırakılmaz; ses geliştikçe aynı eser altı ay sonra başka bir tonda daha rahat olabilir. Karar dönem başlarında gözden geçirilir.
Derslerimizde her yeni eserde ton seçimi, uç sesler ve tam cümle denemesiyle belirlenir.