Mutlak perde, bir sesi referans olmadan tanıyabilme yeteneğidir. Nadir görülür ve büyük ölçüde erken çocuklukta yerleşir. Kursiyerler bu yeteneğe sahip olmadıkları için kaygılanır; bu kaygı yersizdir. Profesyonel şarkıcıların büyük bölümünde mutlak perde yoktur.
Müzikal beceriyi belirleyen şey ilişkisel duymadır, yani sesler arasındaki mesafeyi tanımaktır. İlişkisel duyma her yaşta ve düzenli çalışmayla geliştirilebilir. Dahası, mutlak perde bazı durumlarda zorluk da çıkarır. Eser başka bir tona aktarıldığında mutlak perdeli bir şarkıcı rahatsızlık duyabilir.
İlişkisel duyan kursiyer ise ton değişiminden etkilenmez. Bu nedenle çalışma, mutlak perde arayışına değil ilişki kurmaya yöneltilir. Referans sesle başlamak da bir yöntemdir; kursiyer bir sesi alışkanlık hâline getirir. Bu alışkanlık zamanla kaba bir referans duygusu sağlar ve pratikte yeterli olur.
Referans sesi yerleştirmek için tek bir şarkının ilk sesi kullanılabilir; o şarkı her gün aynı tondan hatırlanır. Birkaç ay sonra kursiyer bu sesi çalgı olmadan da makul bir yakınlıkla bulur.
Mutlak perdeye sahip kursiyerlerde de ilişkisel duyma ayrıca çalıştırılır; ses adlarını tanımak, aralarındaki mesafeyi duymayı kendiliğinden getirmez. Derslerimizde çalışma, mutlak perde hedefiyle değil ilişkisel duyma üzerine kurulur.