Entonasyon çoğunlukla perde sorunu olarak düşünülür ama zamanlamayla iç içedir. Bir ses doğru perdede üretilse bile geç girerse dinleyici onu kaymış olarak algılar. Bunun nedeni, kulağın perdeyi bağlam içinde değerlendirmesidir. Eşlik akoru değişmişken hâlâ önceki sesi tutan bir vokalist detone duyulur.
Oysa sorun perdede değil, geçiş anındadır. Aynı biçimde erken giren bir ses de yerleşmemiş gibi duyulur. Bu yüzden entonasyon çalışması ritim çalışmasından ayrılmaz. Alıştırmada kursiyer aynı cümleyi üç farklı zamanlamayla söyler: erken, tam ve geç.
Üç deneme kaydedilir ve arka arkaya dinlenir. Çoğu kursiyer bu karşılaştırmada zamanlamanın perde algısını ne kadar etkilediğini ilk kez fark eder. Düzeltme, metronomla değil eşlikle yapılır; asıl referans akor değişimidir. Bu bilinç yerleştiğinde entonasyon sorunlarının bir bölümü kendiliğinden kaybolur.
Aynı ilişki cümle sonlarında da geçerlidir; sesi erken bırakmak perdeyi düşürüyormuş gibi duyulur. Bitişin süresi de planlanır ve son ses akor değişene kadar aynı yükseklikte tutulur.
Aynı sorun eşliksiz çalışmada gizli kalır; zamanlama hatası ancak bir referans varken duyulur. Bu nedenle entonasyon ölçümleri eşlikle yapılır.
Derslerimizde entonasyon ve zamanlama, ayrı konular olarak değil birlikte çalıştırılır.