Kursiyerler ana dilde söylemenin kolay olacağını varsayar. Bu varsayım kısmen doğrudur; anlam kendiliğinden gelir ve telaffuz çabası azalır. Ancak ana dil bir zorluk da getirir: dinleyici her sözcüğü anlar. Yabancı dilde fark edilmeyen bir anlatım zayıflığı, Türkçede hemen duyulur.
Bu yüzden Türkçe repertuvarda yorum daha titiz çalışılır. İkinci zorluk ünlü zenginliğidir; Türkçede sekiz ünlü vardır ve her biri farklı ağız açıklığı ister. Tiz bölgede bazı ünlüler doğal biçimlerini korumakta zorlanır. Bu durumda ünlü hafifçe uyarlanır ama tanınmaz hâle getirilmez.
Üçüncü zorluk vurgudur; Türkçede vurgu genellikle son hecededir ama istisnalar çoktur. Özellikle yer adlarında ve birleşik sözcüklerde vurgu öne kayar. Bu ayrıntılar konuşurken kendiliğinden doğru yapılır, söylerken kaybolabilir. Çözüm, sözü önce konuşma hızında okumak ve vurguları oradan taşımaktır.
Bir başka ayrıntı da bölgesel söyleyiştir; günlük konuşmada doğal olan biçimler söylerken belirginleşir. Bunlar bilinçli bir tercih değilse metnin dilini bozar ve dinleyicinin dikkatini anlamdan uzaklaştırır.
Türkçede sözcük sonundaki ünsüzler cümle sonlarında sıklıkla düşer; bu düşme özellikle uzun bir sesin ardından olur ve sözcüğü yarım bırakır. Derslerimizde Türkçe repertuvar, konuşma vurgusundan söyleme aktarımıyla çalıştırılır.